ala kurdistan
Ey Reqîb

Yorum yaz

40 Yılda Kürdistan'da Değişen- Hüseyin Turhallı

İsmail Beşikçi Hoca sık sık vurguluyor.

"PKK hareketiyle Kürdistan'da demografik yapıyla birlikte ahlak ve kültürel anlayış ta değişti" diyor.

Verdiği temel örneklerden biri kadının sosyal, siyasal ve askeri mücadeleye katılımı ve bunun yarattığı davranış biçimidir.

Ben Kürdistan'da kadını değil, ulusal kurtuluş mücadelesi sürecinde büyük bir rol oyanyan Lice'yi anlatacağım.

40 Yılda Licê'de ne değişti?

Yaşamımda gördüğüm ilk ilçe Lecê'dir.

Lice'ye ilk defa 1969 yılında geldim. Sanırım o zaman 6 yada 7 yaşlarında idim. O zamanlar Riz'den Licê'ye 42 km yol yürüyerek geliyorduk. Köylülerimizden kiraladığımız üç dört katırla ceviz, ceviz içi, kavurma yükleyerek gelmiştik.

Licê'ye varır varmaz Liceli gençler anında pêşimize takıldı. Kimi laf atıyor, kimi dokunuyor kimi de katırın kuyruğunu kaldırarak " Lawo hele werin werin binêrin quza wi hespê heye- Ulan gelin bakın bakın bakın hele bu katırın amı var" diyordu.

Bizimkiler alışkın oldukları için aldırmıyorlardı. Lakin ben "Namus elden gitti, ama bizimkiler korkak" diye kendi kendimi yiyordum.

Benim anlamadığım ama büyüklerimizin tecrübelerinden anladığı şuydu. "Kavga çıkacak kim ne kotarabilirse..... Kotarmalardan kurtulmak için de kavga yapmamak gerekiyormuş.... "
......
Bizimkiler Diyarbekir'e gidecek olan eşyaları külüstür otobüse yükledikten sonra benle babam Lice'de kalmıştık. O zaman parke taşlarıyla döşeli aşağıdan tepeye doğru çıkan bir Licê çarşı-pazarı vardı.

Zanaat Licêli Ermenilerin elindeydi. Midilli tipi katırımıza bir kat palan diktirdik. Akşam da babamın kadim dostu olan Melle Xelil'in evine misafir olduk.

Saatçi Melle Xelilin evi derince akan bir derenin öbür tarafında idi. Karşısında ise bir kilise vardı. Yani Lice'de Melleler ile keşeler ortakça ve barış içinde yaşıyorlardı. Hayatımın temel döngü noktalarından biri de budur.

Meraktan olsa gerek babama "Bu Ermeniler nasıl bir yaratık. Suratları nasıl" dedim. "Onlar da Allah'ın kulu. Bizden tek farkları inandıkları peygamberleri" dedi.

"Bizden tek farkları inandıkları peygamber" deyince aklıma bin bir soru gelmişti. Çocuklar sorgulayıcıdır.. Ben de çocuktum.
Sorguladım.

Sanırım o an gavur Ermenilere karşı olan öfkem bu cevapla bitti.
Muhammed, İsa yada Musa sana ne ulan!

"İsteyen istediği peygambere inanır. Sana ne" diye.
****
1978'de Riz'e tatile giderken zorunlu olarak Licê'de durduk. Bir fırına gidip ekmek almak istedim.

Fırıncıya " bana iki lavaş ekmek" dedim.

Fırıncı "ekmek yok" deyince şaşırıp kaldım.

"Bak bir sürü ekmek var. Neden bana vermiyorsun?" dedim.

Fırıncı " Ekmek yok ama (Kürdçe) nan var" dedi.

İyi o zaman bana iki lavaş nan vêr dedim.

Licê değişmiş, siyasal bir karakter kazanmıştı. Artık kimsecikler bizim katırların kuyruk altıyla ilgilenmiyor, konuşulan lisanla ilgileniyordu. "Neyi kotaracağım" gibi bir sorunu yoktu Lilcêlinin. "Neyi konuşuyor" sorunu vardı artık.

Licê yada Kürdistan.

İzliyorum. Gever, Cizre, Nusaybin, Karlıova, Amed Sur ve daha niceleri.....

Kürdistan Licê kadar değişti.

Mahir olan Licê'den bakar.
Söylemim 40 yılda değişimi görmeyen kafasını kuma gömen deve kuşlarına.......

Filtered HTML

  • Web sayfası ve e-posta adresleri otomatik olarak bağlantıya çevrilir.
  • İzin verilen HTML etiketleri: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd> <img> <br> <p>
  • Satırlar ve paragraflar otomatik olarak bölünür.

Plain text

  • Hiç bir HTML etiketine izin verilmez
  • Web sayfası ve e-posta adresleri otomatik olarak bağlantıya çevrilir.
  • Satırlar ve paragraflar otomatik olarak bölünür.
CAPTCHA
This question is for testing whether you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.

Rojname Kurdish News